Search the resting place of Polish airmen

The database contains 8149 names of Polish airmen buried in military cemeteries around the world..

How do I search?
Please enter the name in the box below. It is not necessary to mention all the names of airmen.If you enter first three letters the application will prompt you the names of airmen. To access the details select the airmen by clicking the mouse on the selected option menu.

Searching for burial sites by name:

Zbigniew
Burzyński



Updated: 2012-12-17
Rank
kpt.balon.

Date of birth
1902-03-31

Date of death
1971-12-30

Cemetery
Grave
kwatera 14C, rząd V, miejsce 14.
Photo of grave

Country
Polska

Period
The post war period

Source
Informacja: ZCK Warszawa, pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Burzyński     
    
Zbigniew Burzyński urodził się 31 marca 1902 r. w Żółkwi k. Lwowa. Z racji na pracę swojego ojca (nadleśniczy Lasów Państwowych w Małopolsce Wschodniej) uczęszczał do wielu szkół. Od sierpnia do października 1918 r. działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. W czasie pobytu w grodzie Kraka wstąpił do Korpusu Kadetów na Łobzowie. To w nim w 1919 r. zdał maturę. Następnie otrzymał skierowanie do Szkoły Podchorążych Artylerii. Po kursie został skierowany do pułku artylerii w Nowym Targu. Po dwóch miesiącach służby w nim został oddelegowany do Oficerskiej Szkoły Aeronautycznej w Toruniu, gdzie ukończył Kurs Obserwatorów Aeronautycznych. Awansował do stopnia podporucznika. Pozostał w Szkole jako wykładowca. Dzięki znajomości języka francuskiego przetłumaczył instrukcję montażu sterowca. Pozwoliło to na zbudowanie i loty polskiego sterowca Lech. Około 1924 roku został odkomenderowany do Francji, gdzie odbyył staż w wojskowych zakładach balonowych. Po powrocie do Polski został przeniesiony do Legionowa pod Warszawą. Pod jego okiem został zbudowany nasz pierwszy w balon na uwięzi typu Caquot R i wolny typu E 2. Legionowo opuścił w marcu 1937 r. Jednocześnie był dowódcą kompanii balonów obserwacyjnych w 2 batalionie balonowym. Od 1928 do 1938 roku prowadził czynną działalność zawodniczą w sporcie balonowym.    
We wrześniu 1928 r. wziął udział w Krajowych Zawodach Balonów Wolnych. Startował z Warszawy z F.Hynkiem na balonie Lwów. Wylatał w nich l miejsce. W sierpniu 1929 r. wziął udział pierwszy raz w zawodach międzynarodowych. Te odbyły się w Poznaniu jako impreza towarzysząca Powszechnej Wystawie Krajowej. W październiku 1930 r. startował ponownie w zawodach krajowych na balonie o pojemności 750 m3. Po lądowaniu poza granicami Polski w ZSRR został zdyskwalifikowany. Od 1932 r. brał udział w Międzynarodowych Zawodach Balonowych o nagrodę im. Gordon-Bennetta. Razem z F. Hynkiem wystartował w Bazylei na balonie Gdynia zajmując 6 miejsce. Odległość z Bazylei do Warszawy (1075 km) pokonali w 17 h. Nasi baloniarze otrzymali nagrodę za najlepszą prędkość, 63 km/h. Na początku 1933 r. odbył z Hynkiem pierwszy w Polsce lot balonem na wysokość. Wystartowali do niego 28 lutego na balonie Toruń. Wznieśli się na wysokość 9762 m. Ten sukces spowodował, że zostali wyznaczeni w 1933 r. do uczestnictwa w zawodach Gordon?Bennetta. W Chicago lecąc balonem Kościuszko odnieśli pierwsze w tych zawodach zwycięstwo dla Polski. Polska załoga wylądowała w Kanadzie mając za sobą 1361 km pokonanych w czasie 39 h 39 min. 28.03.1935 r. Zbigniew Burzyński z Wysockim ustanowił światowy rekord wysokości lotu balonem (9437 m). W lipcu tego samego roku obaj osiągnęli na balonie Toruń wysokość 10 002 m.    
W następnych zawodach Gordon-Bennetta rozegranych w 1934 r. w Warszawie, Zbigniew Burzyński na balonie Warszawa II, zajął drugie miejsce. Polska załoga lądowała pod Riazaniem w ZSRR. Miała za sobą pokonane 1301 km w czasie 36 h 42 min. Jeszcze w czasie tych samych zawodów we wrześniu 1935 r. w czasie lotu z Wysockim na balonie Polonia II startując ze stolicy Polski nasi śmiałkowie pokonali 1650 km w czasie 57 h 54 min lądując w okolicach Stalingradu. To dzięki zwycięstwom, które odnosił Burzyński trafił do Polski na własność puchar Gordon?Bennetta. 29 marca 1936 r. Burzyński wraz z doktorem Jodko-Narkiewiczem ustanowił na balonie Warszawa II nowy rekord świata wysokości wzbijając się na 10 835 m (klasa A-9 balonów o pojemności od 3001 do 4000 m3). Rekord nie był pobity blisko 26 lat. Zbigniew Burzyński miał za sobą jeszcze dwa inne rekordy świata: odległości przelotu balonem na dystansie 1650 474 km (15-18.09.1935 r.) i długotrwałości lotu 57 h 54 min(w kategorii balonów o pojemności od 1601 do 4000 m3). Burzyński startował w zawodach Gordon-Bennetta dwukrotnie: w Warszawie w 1936 r. i w Brukseli w 1937 r.    
W 1923 r. awansował do stopnia porucznika, a w styczniu 1934 r. do stopnia kapitana. Nieustannie podnosił swoją wiedzę. Był słuchaczem Szkoły Oficerów Technicznych Lotnictwa w Warszawie. Ukończył kurs oficerów technicznych lotnictwa. Według jego projektu został wykonany prototyp balonu zaporowego ZB-3. Mało kto wie, że stateczniki tego balonu produkowane były seryjnie i stosowane w czasie ostatniej wojny w Wielkiej Brytanii w polskich balonach. Po kursie, we wrześniu 1938 r. został komendantem parku w 2 batalionie balonowym. Pełnił tę funkcję do kwietnia 1939 r. Następnie został przeniesiony do Dowództwa Obrony Przeciwlotniczej MSW na stanowisko referenta zapór balonowych. Pozostawał na nim do końca sierpnia.1939 r. Z tego odwołany, został mianowany dowódcą 6 kompanii balonów obserwacyjnych. Razem z nią wyruszył na wojnę w 1939 r. Po rozformowaniu dowodzonej kompanii znalazł się w Warszawie, gdzie rozpoczął pracę w delegaturze PCK. W listopadzie 1939 r. został aresztowany przez żandarmerię niemiecką. Trafił do obozów jenieckich. Przebywał w nich kwietnia 1945 r. W okresie od maja do listopada 1945 r. był oficerem łącznikowym 4 Commando Brigade w okupowanych Niemczech. Po powrocie do Polski podjął się studiowania na Politechnice Warszawskiej. W 1955 r. uzyskał dyplom inżyniera mechanika specjalności balonowe.    
W powojennej Polsce był propagatorem sportu balonowego, współinicjatorem jego reaktywowania. W 1956 r. stanął na jej czele Rady Balonowej Aeroklubu PRL. Następnie kierował Komisją Balonową Aeroklubu PRL. W latach 1956-1969 sporządził dokumentację techniczną balonów wolnych o pojemności 1200 i 1600 m3. Doglądał ich budowy a po wybudowaniu oblatywał. Wykładał na kursach pilotów, instruktorów i mechaników balonowych. W 1960 r. odbył swój setny lot balonem na balonie Warszawa. Współorganizował krajowe zawody balonowe oraz starty za granicą. Był stałym delegatem Aeroklubu PRL przy Międzynarodowej Komisji Balonowej FAI. W latach 1966-1969 przebywał w Czechosłowacji, gdzie pomagał w reaktywowaniu sportu balonowego. Działał społecznie w komisji Lotniczej Komisji Historycznej Aeroklubu PRL i Klubie Seniorów Lotnictwa APRL. W tym ostatnim był członkiem zarządu i komisji rewizyjnej. Napisał i wydał dwie książki: "Kościuszko nad Ameryką", "Balonem przez kontynenty". Zmarł w Warszawie 30 grudnia 1971 roku.     
    
Opracowanie: Konrad RYDOŁOWSKI